شب،ساحل دریا،دلت سنگ شده است
بی وفایی هیوا،نامت ننگ شده است
آتش زدی بر روان من وقتی که...
...دیده ام تورا،مانتوات تنگ شده است
بدون شرح!!!
+ شنبه 28 اردیبهشت1387ساعت 17:38 امين رضوان پور
|
نور من اگر بر تو بتابد حیف است
شعری،که اگر کسی سراید حیف است
گفته باشم که در این طویله ی ما
گاوی که خری چون تو بزاید حیف است
+ شنبه 14 اردیبهشت1387ساعت 18:13 امين رضوان پور
|
گاهی روزها چنان به آفتاب خیره می شوم
که شبها خوابم نمی برد
از فکر این که مبادا آرزوهایم تباه شود
خوابم نمی برد
اصلاً نمی فهمم چرا باید به این چیزها فکر کرد
وقتی که شب طولانی است و من
خوابم نمی برد
می ترسم که صبح بیاید و روشن شود همه جا...
بی فایده ست با این چیزها هم
من خوابم نمی برد
هرجه گفتم و داد زدم که آی من خسته ام
نفهمیدند و گفتند بخواب...
من خوابم نمی برد
این ها چه بیدار باشند و چه خواب فرقی نمی کند
مهم منم
که من هم خوابم نمی برد
+ سه شنبه 10 اردیبهشت1387ساعت 18:11 امين رضوان پور
|
امشب به خاک سرد
بوسه خواهد زد آب
به تماشا بنشین
رستن عاطفه ها٫ مهربانی ها را
آفتاب شهر از هر افق پیداست
ولیکن نیست گرمایی٫بهاری
این جا ناپیداست
گل ها همه پژمرده و پرپر
رودها بگرفته راه خود به سوی آن جا
آن ور تر
گوش داده به سکوتی مانا
جنگل و دشت
دریا
همه جا
وز هر که نشان می جویی
رود انگشت اشاره به سوی آن جا
ناگهان....
ناگهان این ترک خورده زمین......
وای...
ترک خورده زمین...
***
ترک خورد زمین
وز میان شعله های شرم
سرو وار و زیبا
رویید
این معطر به خُتن
گل همیشه بهار
نیلوفر خاکی من...
+ شنبه 7 اردیبهشت1387ساعت 12:39 امين رضوان پور
|
زنان حاشیه ی ساحل کنار خانه ی ما
هر زمستان
به بند می کشند قلب گوش ماهی های به گل نشسته را
ومن
چه وحشیانه تکیه داده بر درخت گردوی پیر همسایه
لبانم را گرد تا گرد آن ها می گذارم
که می دانم
بهار
در پایکوبی اولین باران
خواهند پوشاند گردن چونان ماهت را
و آن گاه
همه جا خاموش
وتو ستاره ی پرنور من
می شوی
عروس جزیره
+ یکشنبه 1 اردیبهشت1387ساعت 19:35 امين رضوان پور
|
